VAN HUMAN DOING NAAR HUMAN BEING

EVA’S MEXICAANSE BESEFMOMENTEN

In 2010 woonde Eva in Mexico en na 10 jaar gaat ze terug om in haar eentje te reizen. Drie maanden later kickt corona wereldwijd in en vliegt ze terug naar Nederland. Mexico was een warming-up voor de coronatijd waarin we teruggeroepen worden tot onszelf. Een tijd van reflectie en besef. Die besefmomenten deelt ze hier. 

AMSTERDAM VS. MEXICO CITY

Het magische moment dat het vliegtuig opstijgt en je letterlijk en figuurlijk uitzoomt van het Nederlandse leven, het Amsterdamse leven, in mijn geval. Mijn eerste bestemming is een van de grootste steden ter wereld: Mexico city met 21,8 inwoners…21 miljoen meer dan Amsterdam! En toch kan het. Op straat stoppen, praatjes maken, elkaar helpen en de tijd nemen voor elkaar. Paradoxaal genoeg, voelde de enorme stad intiem en persoonlijk aan. Een grote stad hoeft dus niet per definitie onpersoonlijker, sneller en gehaaster te betekenen. Sterker nog, iedere keer dat ik hier in de Amsterdamse versnelling ga, werkt het Mexicaanse systeem me tegen. Een meeting om 15:00 uur? Ondanks dat ik mezelf soms een Mexicaanse voel in Amsterdam, ren ik als een malle om 15:15 uur mijn deur uit. En…kom ik als eerste aan. Het is 15:30 uur als de eerste Mexicaan binnenstapt en me meteen leert dat ‘het niet gaat om wanneer je aankomt, maar dat je aankomt’. Ahaa, señor. Ik begin te begrijpen dat het systeem zichzelf op deze manier perfect in stand houdt. Ze hebben hun eigen waarde aan het concept ‘tijd’ gegeven; verkiezen kwaliteit boven kwantiteit en voor stress is geen ruimte. Zo kunnen wij ons focussen op de inhoud van de meeting. 

“Het gaat er niet om wanneer je aankomt, maar dát je aankomt.”

IK VS. WIJ

Na twee weken reis ik af naar de kust van Oaxaca. Dit betekent letterlijk reizen: bussen, taxi’s, tuc-tuc’s, wandelen, motorrijden, paard en wagen. Dit reizen opent mijn ogen. Again. Waar we in Nederland tevergeefse pogingen doen om het carpool-concept aan de man te brengen, kiezen we toch voor onze individuele vrijheid. In Mexico staat het collectief voorop en introduceren ze een sneller, effectiever en slimmer concept. Ze noemen dit ‘collectivos’. Dit zijn busjes of taxi’s die je deelt met andere passanten: je stapt in en uit waar en wanneer je maar wilt, een limiet aan bagage bestaat niet en iedereen is behulpzaam met in- en uitladen. Of je nu je haan of de inhoud van je marktkraam vervoert of met zijn allen op schoot zit; ‘todo es possible’ vertelt de chauffeur me. Alles is mogelijk.

ONLINE VS. OFFLINE

Aan de kust heb ik geen internet, geen bereik, geen afleiding. Ook geen Google Maps, dus ben ik aangewezen op mezelf en de locals. Als ik mijn cabaña zoek, krijg ik de aanwijzing ‘bij de laatste palmboom links’ en kom ik aan in paradijs. Dan breekt de tijd aan van mind-blowing sterrenhemels, wilde surfsessies, kleurrijke sunsets, verse cocos, verse vis en verse blikken. Met het geluid van de zee als mijn continue achtergrondmuziek. Ik voel me humble, overweldigt door de pracht, grootsheid en flow van de natuur. We hoeven niets te doen of te bedenken, alles is er al. We hoeven alleen maar te zien en te zijn. Als we zo dichtbij de essentie van de natuur zijn, er onderdeel van zijn, kunnen we weer connecten met onze eigen essentie. Zonder enige afleiding, ruis of stadse chaos, voel ik mezelf zo zuiver. En vanuit die essentie komen heldere ideeën. Productiviteit en creativiteit volgen de flow van de natuur. 

EEN ODE AAN HUMAN BEING

In Mexico voel ik me wegstromen van ‘doing’ terug naar de natuurlijke staat van ‘being’. Een staat die we in Amsterdam soms zo kwijt zijn. Als we in being zitten, zijn we open en ontvankelijk voor het leven. We laten doing van de mind los. Maar loslaten betekent voor velen angst. We hebben een diepe overtuiging dat we onze to do’s vergeten, deadlines missen en alles in de soep loopt. Terwijl de natuurlijke flow van het leven iets anders van ons vraagt. Als we niet meer moeten maar alleen maar mogen, wat gebeurt er dan? Dan nemen we de tijd voor en geven we ruimte aan diep voelen wie we zijn en wie we willen zijn. Dan bouwen we een leven vanuit onze authentieke essentie, van binnen naar buiten en niet andersom. Dan ervaren we de vrijheid en keuzevrijheid, die we niet altijd voelen, maar altijd hebben. Dan ervaren we zonder druk of stress de focus en helderheid in onze mind om dingen voor elkaar te krijgen.

“Als we in being zitten, zijn we open en ontvankelijk voor het leven. ”

Iedere keer dat we in de mind zitten, gaan we weg van het hart. De Mexicanen herinneren me er weer aan dat die corazon de echte maestro is van het leven. Niet je mind, niet je werk, niet je geld, niet je coole chit chats. Nee, none of it. Misschien kunnen we wat Mexico meenemen naar Nederland. Meer hart, meer samen doen, meer tijd nemen voor jezelf en anderen, meer kwalitijd en meer zijn. Oftewel, meer human being, minder human doing. En laten we dan meteen ‘doing’ een nieuwe betekenis geven. Niet de to-dolijsten afwerken en hoofdpijnprojecten creëren, maar de hete Mexicaanse peper zijn, het vuur wat je vooruit brandt. 

OVER EVA

Deze Creative Director weet alles over branding en het bouwen van merken, te beginnen bij de essentie. Voor Eva is branding gelijk aan being. Om naar buiten te treden, moet je je eerst afvragen: wie ben je, waar ga je voor en waar sta je voor? Angst houdt ons vaak tegen om ons hoogste potentieel aan de wereld te laten zien. Maar wat nou als je dit wel durft? Wat nou als je fire over fear kiest? Eva geeft mensen en merken de guts om hun vuur te volgen. 

Volg Eva op Insta. Coming soon: Ode to A — odetoa.com.

Tip: stay safe en zoek af en toe wel de natuur op. Ook al ga je naast die balkonplant zitten met je ogen dicht. Ben je trouwens al Qollega? Dan krijg je toegang tot waardevolle (online) workshops, word je gekoppeld aan een freelance (s)partner en krijg je hulp bij serieuze zaken als boekhouding en verzekeringen. Word Qollega!

X
X